Celowo dałem temu artykułowi taki tytuł, może  więcej osób skusi się do zapoznania się z kulisami tajemniczej śmierci zapomnianego generała, dowódcy zapomnianej dywizji. Mało kto z młodego pokolenia, a nawet tego średniego zna ten, skrzętnie skrywany od lat po kątach naszej historii, chwalebny i godny uszanowania, fragment dziejów podziemnego państwa polskiego.

W dniu 18 kwietnia o godzinie 12:00 w kościele parafii Rzymsko-Katolickiej pw. Matki Bożej Królowej Polski przy ul. Gdańskiej  6A w Warszawie odbędzie się msza poświęcona tragicznej śmierci  d-cy 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK.

Jan Wojciech Kiwerski urodził się ię 23 maja 1910 r. w Krakowie jako syn le­karza — Władysława i Marii z Rogalskich. Gdy miał 9 lat, umarł mu ojciec, zaś w 5 lat później — matka. W 14 roku życia został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 2 (w Modlinie, przeniesiony w 1926 r. do Chełmna). W czerwcu 1928 r. otrzy­mał maturę z wyróżnieniem i jako jeden z najlepszych absolwentów skorzystał i. prawa wyboru broni, obierając sobie dalszą służbę w wojskach saperskich.

Kazimierz Damian Babiński urodził się w Stopnicy 29 października 1895 r. Wprost z ławy szkolnej gimnazjum w Lublinie poszedł na wojnę w 1914 r. i wal­czył w 1. kompanii o.pp I Brygady Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego. W bi­twie pod Krzywoplotami, a później w walkach pod Kostiuchnówką był cztero­krotnie ranny. Internowany w Szczypiornie (lipiec—grudzień 1917 r.), następnie działał w POW, a potem brał udział we wszystkich dalszych walkach niepodle­głościowych, kończąc wojnę jako dowódca 5. kompanii 5.pp Leg. w stopniu kapi­tana.