Kazimierz Damian Babiński urodził się w Stopnicy 29 października 1895 r. Wprost z ławy szkolnej gimnazjum w Lublinie poszedł na wojnę w 1914 r. i wal­czył w 1. kompanii o.pp I Brygady Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego. W bi­twie pod Krzywoplotami, a później w walkach pod Kostiuchnówką był cztero­krotnie ranny. Internowany w Szczypiornie (lipiec—grudzień 1917 r.), następnie działał w POW, a potem brał udział we wszystkich dalszych walkach niepodle­głościowych, kończąc wojnę jako dowódca 5. kompanii 5.pp Leg. w stopniu kapi­tana.

Po wojnie pełnił służbę w sztabie 1. DP Leg. w Wilnie. W 1928 r., awansowany do stopnia majora, dowodził II batalionem 5.pp Leg., a następnie 22. batalionem KOP w Nowych Trokach. W 1935 r. po awansie na podpułkownika został za­stępcą dowódcy 42. pp w Białymstoku. W 1938 r. objął dowództwo 5.pp Leg., w któ­rym przed 24 laty rozpoczął swą służbę legionisty.

Dnia 28 sierpnia 1939 r. wyruszył z Wilna na czele zmobilizowanego 5.pp Leg. 7 września dowodził w bitwie pod Pułtuskiem, a od 8 do 10 września w bitwie pod Wyszkowem, następnie zaś 13 i 14 września pod Oleśnicą, Wodyniami, Sero-czynem W czasie przebijania się w lasy Jagodne został kontuzjowany i 14 wrze­śnia wzięty do niewoli, z której uciekł po kilkunastu godzinach. Resztki l.DP Leg. i pułku stoczyły jeszcze wiele walk. Ostatnia po odrzuceniu niemieckich propozy­cji kapitulacji, miała miejsce 24 września pod Tarnawatką koło Zamościa.

W listopadzie 1939 r. nawiązał w Warszawie łączność ze Służbą Zwycięstwu Polski, a później mianowany został szefem Wydziału Piechoty i Wyszkolenia w Oddziale III sztabu Komendy Głównej ZWZ. Używał wówczas pseudonimów ,,Marcin" i ..Krzysztof". W lipcu 1942 r. Komendant Sił Zbrojnych w Kraju, gen. bryg. ,.Grot" (Stefan Rowecki) skierował ppłk. Babińskiego na stanowisko ko­mendanta Wołyńskiego Okręgu AK. Jako komendant Okręgu działał tam począt­kowo pod pseudonimami „Boryna" i „Orlica". W marcu 1943 r. ppłk Babiński przyjechał na stałe do Kowla jako siedziby komendy Wołyńskiego Okręgu AK. Od tego czasu używał pseudonimów „Zrąb" i „Luboń". 20 marca 1943 r. otrzy­mał awans na stopień pułkownika.

15 stycznia 1944 r. płk „Luboń" wydał rozkaz rozpoczęcia akcji „Burza" na te­renie Okręgu Wołyńskiego i zarządził koncentrację dwóch zgrupowań liczących¹ łącznie ponad 6000 żołnierzy AK. Ze zgrupowań tych powstała 27. Wołyńska Dy­wizja Piechoty AK. Na początku lutego płk. „Lubonia" powołano do sztabu Ko­mendy Głównej AK w Warszawie i 12 tego miesiąca wyjechał z Wołynia.

Po wojnie był dwukrotnie aresztowany i skazany na wieloletnie wiezienie, lecz 7 listopada 1958 r. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy został całkowicie uniewinniony z wszelkich zarzutów. Ostatnie lata swego życia spędził w Szczecinku, gdzie zmarł 24 września 1970 r.

Był odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta, Krzyżem Niepodległości, siedmiokrotnie Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi.