Jan Szatowski urodzit się 23 stycznia 1907 r. w Murafie na Podolu jako syn Albina i Elżbiety. Dzieciństwo spędził w Jekatierinosławiu (dzisiaj Dniepropie-trowsk) oraz w Radomiu i Lublinie, gdzie w 1928 r. zdał maturę. Służbę wojskowa odbywał w latach 1929—1931 w Szkole Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej, któ­rą ukończył z wyróżnieniem. Od 1932 do 1939 r. pełnił służbę w 5.pp Leg. w Wil­nie i z nim odbył kampanię wrześniową w stopniu kapitana, jako dowódca kom­panii zwiadowczej, która składała się z plutonów konnych zwiadowców i kolarzy.

Podczas walk z Niemcami w Woli Wodzyńskiej został ciężko ranny i dostał się do niewoli. Leczony w szpitalu w Zamościu i w Chełmie. Stamtąd wywieziono go do oflagu. 24 grudnia 1942 r. z Oflagu II-c w Woldenbergu (dzisiaj Dobiegniew) uciekł wraz z trzema kolegami.

Dotarł do Warszawy, gdzie nawiązał kontakt z ZWZ-AK. W Komendzie Głów­nej otrzymał przydział na funkcję inspektora Inspektoratu Kowel i od lutego 1943 r. działał tam pod pseudonimem „Kowal", „Zagończyk". Dowodził w stopniu majora zgrupowaniem „Gromada" i wraz z nim wszedł w skład 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK.

Po śmierci dowódcy Dywizji, ppłk. dypl. „Oliwy" (Jana Wojciecha Kiwerskiego), pełnił obowiązki dowódcy w okresie od 19 kwietnia do 3 maja 1944 r. Razem z Dywizją przeszedł jej szlak bojowy aż do chwili rozbrojenia 25 lipca 1944 r. w Skrobowie.

Po wojnie został aresztowany i skazany na 7 lat więzienia, zrehabilitowany. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Zło­tym Krzyżem Zasługi z Mieczami.